Επικαιρότητα Εσωτερική Ασφάλεια

Φολέγανδρος: Πώς ζήσαμε λεπτό προς λεπτό τη στυγνή δολοφονία, που στοίχειωσε το νησί κι όλη την Ελλάδα

Ανείπωτος θρήνος και οργή στην κηδεία της Γαρυφαλλιάς -«Δολοφόνησες και την οικογένειά της»

Φολέγανδρος: Πρωί Σαββάτου, κι η είδηση άρχισε να απλώνεται σαν πανδημία σ’ όλο τη νησί: «Μια κοπέλα βρέθηκε πνιγμένη… Αυτοκτόνησε;»…

Έλα μαζί μου στη Φολέγανδρο, στο ακρογιάλι με το παντοτινό αγέρι…

Μ’ ένα ταξίδι στη Φολέγανδρο αποθηκεύεις εικόνες, γεύσεις, αρώματα και το άγγιγμα του σκληρού και άνυδρου τόπου σε χαϊδεύει, για να ‘χεις να αποκοιμιέσαι όμορφα τις νύχτες του σκοτεινού χειμώνα που έρχεται.

Κάπως έτσι. Γιατί, η φετινή φυγή στο κυκλαδονήσι, που από τη ράχη του αγναντεύεις ένα γύρω τα νησιά τ’ άλλα, από Σέριφο μέχρι Νάξο κι Αμοργό, έκρυβε μια τραγική ιστορία, που μας καρτερούσε σαν τον κυνηγό το ανύποπτο θήραμα.

Το πρωινό, στο σεργιάνι πάνω στην Χώρα, που σε μαγεύει… σαν κοριτσάκι που τρέχοντας άκρη άκρη του γιαλού ανασηκώνει το τραπεζομάντιλο της θάλασσας… Πρώτο πρωινό και η είδηση είχε απλωθεί σαν πανδημία στα στενά σοκάκια, κάνοντας το λευκό να γαριάσει: «Τ’ ακούσατε; Μια κοπέλα αυτοκτόνησε… Έπεσε με το αυτοκίνητό της στη θάλασσα εκεί κατά τη Λυγαριά». Το πρωί του Σαββάτου αυτό ακούστηκε στο νησί: «Μια κοπέλα είχε αυτοκτονήσει»… Κι ήταν σαν ν’ άρχισε ξαφνικά να χιονίζει στη Φολέγανδρο, κατακαλόκαιρο: Παγωνιά και σιωπή.

«Τον βρήκαν κι αυτόν στη θάλασσα»…

Φολέγανδρος-έγκλημα
Το σημείο από όπου ρίχτηκε η κοπέλα στη θάλασσα/ copyright: ethnos.gr

Σ’ όλα τα μαγαζάκια της Χώρας αφουγκραζόσουν την αγωνία και την ανάγκη του κόσμου να μάθει κάτι περισσότερο. Μέχρι το μεσημέρι κάποιοι μιλούσαν και για τον σύντροφό της: «Βρήκαν κι εκεινού το κορμί στη θάλασσα. Μαζί αυτοκτονήσανε»!

Κι από σχόλια πια; «Γιατί βρε κοπέλα μου ήρθες στον τόπο μας να αυτοκτονήσεις, εδώ ξαναγεννιόμαστε, δεν πεθαίνουμε». Τέτοια και άλλα… Κι όσο περνούσε η ώρα όλο και άλλαζαν τα λεγόμενα: «Ψάχνουν τον σύντροφό της. Ελληνίδα ήταν. Κάποιοι τον είδαν ματωμένο να τριγυρίζει στα βουνά».
Κάποιοι άλλοι είναι πιο ενημερωμένοι: «Τον βρήκανε κι αυτόνε πεθαμένο. Μαζί πέσανε από το βράχο»…

Ξύπνησε μέσα μας το «επαγγελματικό». Αναζητήσαμε τον τόπο της τραγωδίας και τραβήξαμε κατά κει. Σε μια απότομη πλαγιά το αυτοκίνητο. Πάνω στο δρόμο και το αυτοκίνητο της αστυνομίας. Εδώ είμαστε. Πιάνουμε τον κατήφορο ανάμεσα στα φρύγανα και στις σκληρές πέτρες. Πώς το έφερε ίσαμε κει το αμάξι;

Πλησιάζουμε έναν άνδρα της αστυνομίας που σημαίνει την περιοχή.
Να τραβήξω μια φωτογραφία;
-Όσες θέλεις φθάνει να μην τραβήξεις εμένα…
Πλάι του ακόμα ένας του δείχνει το σημείο στη θάλασσα, που βρέθηκε η σορός της κοπέλας.
Τραβάμε μια δυο τρεις φωτογραφίες και τολμάμε να ρωτήσουμε: «Τι έχει γίνει ρε παιδιά; Αυτοκτονία είναι ή… Κάτι ακούγεται ότι βρήκατε κι άλλον νεκρό. Αλήθεια είναι»
«Μην ακούς παλικάρι… Από πού είσαι, από εφημερίδα;».
Από σάιτ.
«Ωραία. Μην ακούς τίποτα. Ράδιο αρβύλα. Όλα είναι ακόμη υπό διερεύνηση. Βρήκαμε την κοπέλα εκεί κάτω στη θάλασσα. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο».
Για την ώρα πραγματικά αυτό ήταν το μόνο σίγουρο. Τραβήξαμε τις φωτογραφίες τις στείλαμε στο ethnos.gr και φύγαμε. Ουδείς μπορούσε να μας πληροφορήσει. Και ουδείς από τους υπευθύνους, αστυνομίας και λιμενικού μιλούσε. Για την ώρα έτρεχαν!
Στο ξενοδοχείο ο ιδιοκτήτης μας είπε περισσότερα: «Ψάχνουν τον σύντροφό της. Τον είδε κάποιος χτυπημένο. Αυτός είναι το κλειδί…Νέα υπόθεση Γλυκών Νερών»!
-Λες;
«Φως φανάρι!».

Και ξαφνικά η είδηση απλώθηκε παντού

Το απόγευμα όλο το νησί έχει ενημερωθεί. Η αστυνομία έχει δημοσιεύσει στοιχεία και φωτογραφίες του υπόπτου και πολλοί έχουν πάρει τα βουνά να τον βρουν πρώτοι.
Μια κυρία, ντόπια, τον εντόπισε κοντά στο σημείο του «κακού» και ειδοποίησε την αστυνομία. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Τον έπιασαν, μίλησε και η υπόθεση άρχισε να ξεπροβάλει σαν στάχτη αποπνικτική ηφαιστείου, που γρήγορα θα τύλιγε ολόκληρη τη Φολέγανδρο και ολόκληρη την Ελλάδα.
Το απόβραδο εκεί, στην κεντρική πλατεία μας πλησιάζει ένας γνωστός: «Στο αστυνομικό τμήμα τον έχουν, Τραβάτε να τον φωτογραφίσετε τον άθλιο».

folegandros1.jpg
Στο αστυνομικό τμήμα Φολεγάνδρου στην Άνω Μεριά διανυκτέρευσε ο δράστης/copyright: ethnos.gr

Πού είναι το αστυνομικό τμήμα, εδώ στη Χώρα;
«Όοοχι, στην Άνω Μεριά».
Φεύγουμε για την Άνω Μεριά. Σκοτάδι κι ένας νοτιάς να σφυρίζει ανάμεσα στα καλώδια του ηλεκτρικού. Πουθενά αστυνομικό τμήμα. Κι άνθρωπος πουθενά. Ποιον να ρωτήσεις; Κι εκεί ανάμεσα στις πέτρες και στα σταυλιά κάποιος περαστικός με φορτωμένο το μουλάρι του μας δείχνει πού έπεφτε το αστυνομικό τμήμα. Πέτρα στην έρημο…
Σιωπή και σκοτεινιά. Ο σύντροφος της κοπέλας είχε μεταφερθεί στον λιμενικό σταθμό. Άντε τα μπρος πίσω. Στο λιμενικό σταθμό, μας απομάκρυναν.
«Παιδία μην χάσουμε τη δουλειά μας για μια φωτογραφία»…
Υποχωρήσαμε. Το βράδυ αργά, ο «ύποπτος» (μέχρι εκείνη τη στιγμή) μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα. Για σιγουριά…Το επόμενο πρωί με χίλιες δυο προφυλάξεις οι άνδρες του λιμενικού τον έβαλαν σε ένα ταχύπλοο και τον πήγαν στη Νάξο. Και η Φολέγανδρος άρχισε να γυρίζει σιγά σιγά στη ράθυμη… κανονικότητά της.
Μόνο που τα βράδια, εκεί στην πλατεία και πιο κάτω στα στενά δρομάκια κι πιο πάνω στον ανήφορο για την Παναγιά ένα μονάχα άκουγες: «Τον άτιμο, κρέμασμα θέλει»…
Κι οι κυρίες οι μεγαλούτσικες παίρναν τηλέφωνο στις εγγόνες τους: «Να προσέχεις τον ζηλιάρη άντρα, ψυχή μου…».
Κι όλοι πια το είχαν δει το ζευγάρι την προηγούμενη βραδιά του φονικού. Και οι πιο ψαγμένοι κάτι είχαν καταλάβει: «Αυτή ήταν μια κούκλα κι αυτός ένας αγροίκος…».

Όλα ξανάγιναν όπως και πριν, ατάραχα…

Φολέγανδρος-έγκλημα
Κι όλα ξαναγύρισαν σε μια ζοφερή κανονικότητα…/copyright: ethnos.gr

Κι όλοι πια αφού σχολίασαν, πολύ στενοχωρήθηκαν, έκαναν το σταυρό τους κι ευχαρίστησαν το Θεό, που δεν ήταν εκείνοι στη θέση των τραγικών γονιών, συνέχισαν την παρένθεση στο lockdown, ήπιαν σαν να ‘ταν το τελευταίο τους ρακόμελο κι έζησαν χαρούμενοι σαν να ‘ταν η πρώτη τους βραδιά στον κόσμο.
Και την άλλη μέρα πήραν τη σκυτάλη κάτι τυχάρπαστοι λεροί πολιτικοί και είπαν τα δικά τους κι ανάρτησαν τα «περιττώματά» τους σε κοινή θέα και βγήκαν και οι «άλλοι» οι προοδευτικοί που σχολιάζουν από το λουράκι του σκύλου τους μέχρι το πόσο μας έχει λείψει ο Μινωτής από την Επίδαυρο… και απάντησαν και καθάρισαν την κόπρο…νόμιζαν. Και ήπιαν κι αυτοί ένα δυνατό «daiquiri hemingway», έφαγαν ανέμελοι τ’ αμύγδαλά τους κι όλοι μαζί γύρισαν σπίτια τους και κοιμήθηκαν ήσυχοι ήσυχοι, αφού και σήμερα το ‘χαν κάνει το χρέος τους στον διαδικτυακό μικρόκοσμό τους.
Μόνο που κάπου πιο μακριά, μια μάνα κι ένας πατέρας καταλάβαιναν πόσο πικρό είναι τ’ «αμύγδαλο» αυτού του κόσμου…να το γεύονται να χλωμιάζουν και το πένθος ν’ απλώνεται…
Κι η Φολέγανδρος, που δεν είχε ματακούσει άλλο τέτοιο κακό, γύρισε κι αυτή στον αργό βηματισμό της προς το απέραντο του χρόνου…