Κρήτη

Είναι η Κάλλια και ξέρει οτι τα όνειρα συμβαίνουν στα αληθινά!

Είναι η Κάλλια και ξέρει οτι τα όνειρα συμβαίνουν στα αληθινά!

Η αιμοκάθαρση, η μεταμόσχευση στη Βαρκελώνη και η νέα της ζωή!

Το κορίτσι στη φωτογραφία είναι η Κάλλια. Όταν είδε τη συνέντευξη που κάναμε παρέα στη Βαρκελώνη πριν μερικές μέρες μου είπε «τα λόγια που είπες για μένα είναι ότι πιο όμορφο και συγκινητικό έχει πει κάποιος για μένα».

Που λες Κάλλια μου, στη ζωή μας συναντάμε πολλούς ανθρώπους. Ο κάθε ένας από αυτούς κουβαλά μια ιστορία, μια ζωή με ωραίες και δύσκολες στιγμές. Ο κάθε ένας λέει την ιστορία του όπως νοιώθει. Άλλοι με πίκρα, άλλοι με χαρά, με ενθουσιασμό, με αγάπη, με πάθος, άλλοι με μίσος, με μιζέρια, με ψυχραιμία, με θαυμαστικά ή με ερωτηματικά.

Όλοι όμως έχουν μια ιστορία. Και η δική σου είναι ειπωμένη με τόση αισιοδοξία και θετικότητα που μου έδωσαν κίνητρο να πάρω το αεροπλάνο και να έρθω να σε βρω. Γιατί; Γιατί μου είπες ότι είναι ωραίο να έχουμε όνειρα, και κάποιες φορές συμβαίνουν στα αληθινά!

Στη δική σου ιστορία είδα έναν άνθρωπο, ένα κορίτσι, μια γυναίκα με όνειρα και ζωηρό μυαλό. Ένα κορίτσι που κάποια στιγμή στη ζωή του, η υγεία του έπαψε να είναι δεδομένη και το μόνο δεδομένο που μπήκε στην καθημερινότητα σου ήταν η αιμοκάθαρση μέρα παρά μέρα.Σε άλλαξε αυτό; Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι αποφάσισες να αλλάξεις εσύ τις συνθήκες και τα δεδομένα.

Αποφάσισες να πας στην Ισπανία για να κερδίσεις πίσω τη ζωή σου. Μπήκες στη διαδικασία να ανατρέψεις το δεδομένο της αιμοκάθαρσης και της αναμονής στη λίστα της χώρας μας, που θα σε κρατούσε τουλάχιστον 8 χρόνια σε μια μόνιμη δεσμευτική κατάσταση.Άλλαξες τις συνθήκες. Θέλει δύναμη και κουράγιο να πάρεις πάνω σου εξολοκλήρου την ευθύνη του εαυτού σου. Θέλει δύναμη να δηλώνεις παρούσα στη ζωή.

Θέλει κουράγιο να βάζεις ένα στόχο που το αποτέλεσμα του δεν εξαρτάται από σένα και όμως εσύ να το πιστεύεις τόσο πολύ, που κατάφερες να  φτάσεις τον στόχο. Δεν ξέρω αν υπήρξαν στιγμές που αμφέβαλες για το αποτέλεσμα, αν υπήρξαν στιγμές που φοβήθηκες μήπως όλο αυτό δεν φτάσει κάπου. Στη συνέντευξη μου είπες πως δεν ένιωσες φόβο. Ούτε όταν ξεκίνησες το ταξίδι σου, ούτε καν όταν βρέθηκες μόνη σου στο νοσοκομείο μετά από «Το»  τηλεφώνημα ότι υπάρχει μόσχευμα. Μου είπες ότι δεν φοβήθηκες όταν έμεινες μόνη στο θάλαμο λίγο πριν τη σωτήρια επέμβαση.

Μου είπες ότι ένιωσες ευγνωμοσύνη και μόνο. Ευγνωμοσύνη για τον άνθρωπο που σου χάρισε τη ζωή. Την γυναίκα που ο δικός της θάνατος, ήταν η νέα αφετηρία της δικής σου ζωής. Έχεις ένα φύλακα άγγελο αγαπημένη μου και το ξέρεις τώρα πια αυτό πολύ καλά.

Ευγνωμοσύνη και αγάπη, για την οικογένεια και τους φίλους σου. Τους ανθρώπους που είναι η πρώτη και τελευταία σκέψη σου κάθε μέρα. Το ίδιο νομίζει ισχύει και γι’ αυτούς.

Είσαι η πρώτη και τελευταία σκέψη τους κάθε μέρα.

Για όλα αυτά σε ξεχωρίζω και θέλω να σου πω ότι η δική σου ιστορία, η δική σου καθημερινή πράξη, οι σκέψεις σου για τους ανθρώπους γύρω σου και κυρίως ο σεβασμός προς τον ίδιο σου τον εαυτό, είναι Κάλλια μου ότι πιο συγκινητικό μπορεί να συναντήσει κάποιος σε έναν άνθρωπο.

Σε ευχαριστήθηκα στις κουβέντες μας, στις βόλτες μας, στα μηνύματα μας. Και τους ανθρώπους της ζωής μου έτσι θέλω να τους ευχαριστιέμαι.

Θέλω να μου θυμίζουν κάθε μέρα ότι μέσα μας έχουμε τη δύναμη να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας και να κάνουμε το καλύτερο μας.

Σε ευχαριστώ….