Ελλάδα

Η Ελλάδα καταστρέφεται απο τους μύθους που δημιούργησαν οι κρατιστές

Η Ελλάδα καταστρέφεται απο τους μύθους που δημιούργησαν οι κρατιστές

Πριν από 10 χρόνια ένας νέος επιστήμονας, επειδή στην Ελλάδα οι δουλειές του δεν πήγαιναν καλά και ό,τι έβγαζε του τα ´τρωγε η υψηλή φορολογία, αποφάσισε να φύγει στο εξωτερικό.
Το ίδιο έκαναν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι με τους περισσότερους να διαλέγουν να δουλέψουν σε διάφορες χώρες της ΕΕ. Αυτός προτίμησε την Βρετανία.

Έπιασε δουλειά σε εταιρεία και ο μισθός του έφθανε για να ζει μέτρια. Με την πάροδο του χρόνου κατάλαβε ότι στην δουλειά υπήρχαν μερικές ειδικότητες που πληρώνονταν καλύτερα και αυτή είναι μία δυνατότητα που την προσφέρουν οι ανοικτές οικονομίες. Ψάχνοντας το θέμα είδε ότι μία ειδικότητα που του άρεσε θα μπορούσε να την σπουδάσει μέσω διαδικτύου σε αμερικάνικο πανεπιστήμιο. Έτσι ξεκίνησε να διαβάζει την σχετική ύλη και σ´ένα χρόνο έδωσε εξετάσεις και πήρε την πρώτη πιστοποίηση την οποία ανέβασε στο LinkedIn μαζί με το υπόλοιπο βιογραφικό του.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και άρχισε να έχει τις πρώτες προσφορές για δουλειά από εταιρείες που δραστηριοποιούνται ανά τον κόσμο. Διάλεξε μερικές που είχαν αντικείμενο εργασίας στην Ευρώπη και άρχισαν οι διερευνητικές επαφές και οι συνεντεύξεις. Τελικά συνεργάσθηκε με την ίδια εταιρεία στην οποία δούλευε η οποία του παραχώρησε ένα γραφείο.
Έτσι άρχισε να δουλεύει σαν ελεύθερος επαγγελματίας συνεργαζόμενος με την πολυεθνική και με αντικείμενο την νέα ειδικότητά του. Σε κάθε καινούργιο πρότζεκτ ανανεώνεται η σύμβαση κατόπιν διαπραγματεύσεων του ιδίου με την εταιρεία και καταρτίζεται άλλη με νέους όρους. Δεν μεσολαβεί κανένας άλλος. Τα χρονοδιαγράμματα του κάθε πρότζεκτ είναι σφικτά και η πληρωμή είναι με την ώρα απασχόλησης, η δε υπερωρία εγκρίνεται από τον προϊστάμενο του πρότζεκτ μόνον όταν αποδεικνύεται ότι αυτή συντελεί στην εξέλιξη του συγκεκριμένου έργου. Έκτοτε κατά καιρούς σπουδάζει για να βελτιώσει τις γνώσεις του και αυτό επιφέρει αύξηση της ωριαίας αμοιβής της εργασίας.
Το εισόδημα από την εργασία του πλέον είναι πολλαπλάσιο του αρχικού, το επίπεδο της ζωής του ανέβηκε πάρα πολύ και η συνεχής βελτίωσή του τον έχει καταστήσει απαραίτητο στην εταιρεία του.
Ότι χρειαστεί από ατομικά του έγγραφα τα παίρνει μέσω διαδικτύου και δεν έχει έρθει ποτέ του σ´επαφή με το εκεί δημόσιο.
Έχει έναν ατζέντη που τον ενημερώνει για το ποιες δουλειές, που αφορούν στην ειδικότητά του, προκηρύσσονται σε όλον τον κόσμο και πιο είναι κάθε φορά το φορολογικό καθεστώς που τις διέπει.
Έτσι όταν θελήσει θα μπορέσει να διαλέξει την καλύτερη δουλειά που θα την πάρει μετά από μία εξαντλητική συνέντευξη με τον ειδικό προσλήψεων της εταιρείας και ακολούθως θα διαπραγματευτεί την αμοιβή του, αφού ο ατζέντης θα επιληφθεί του νομικού ελέγχου της προς υπογραφή σύμβασης.
Δεν χρειάστηκε ποτέ την κάλυψη κάποιου συνδικαλιστικού φορέα και δεν μεσολάβησε ποτέ το κράτος για την ρύθμιση των εργασιακών του σχέσεων.

Στην Ελλάδα του κρατισμού οι μεν συνδικαλιστές ομαδοποιούν τους εργαζόμενους για να τους καταστήσουν πελάτες των κομμάτων, το δε κράτος πουλάει προστασία και επιδόματα στους εργαζόμενους, που τα πληρώνει ο φορολογούμενος, για να τους έχει ψηφοφόρους. Είναι ένα σύστημα που στο μεν δημόσιο σε κρατάει στην μετριότητα αφού δεν υπάρχει καμία προοπτική εξέλιξης παρά μόνον το ”μέσο”, στον δε ιδιωτικό τομέα τα περιθώρια εξέλιξης είναι μικρά αφού οι εταιρείες ή φεύγουν ή λόγω υψηλής φορολογίας και γραφειοκρατίας κοιτάνε μόνον το πως θα επιβιώσουν.
Οι εργαζόμενοι στα κράτη με ελεύθερη οικονομία είναι κύριοι της δουλειάς τους και ρυθμιστές του μέλλοντός τους, ενώ στην Ελλάδα ένα σοβιετικό μοντέλο διακυβέρνησης δήθεν νοιάζεται για τον εργαζόμενο αλλά στην ουσία του στερεί την εξέλιξη και το μέλλον του. Σ’ ένα τέτοιο καθεστώς ποτέ δεν πρόκειται να έρθει κανένας σοβαρός επενδυτής και γι´αυτό το μόνο είδος επιχειρηματία που επιβιώνει είναι αυτό του κρατικοδίαιτου και του λαμόγιου και αυτή η πρακτική δεν συμβάλει στην αύξηση του ΑΕΠ, δηλαδή στην παραγωγή πλούτου.

Εάν δεν φιλελευθεροποιηθεί πλήρως η οικονομία αυτό που περιέγραψα παραπάνω, με τον εργαζόμενο που έφυγε από Ελλάδα και μετά από σκληρή δουλειά είδε πλούτο στην τσέπη του και ρυθμίζει ελεύθερος την ζωή του, δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί στην Ελλάδα από την οποία έφυγαν όλες οι πολυεθνικές, που εδώ σύμφωνα με τους κρατιστές ”πίνουν” το αίμα των εργαζομένων, αλλά όπως απέδειξα στο εξωτερικό συμβάλουν τα μάλα στην ανάπτυξη των χωρών και στην ευημερία των πολιτών, όπως πχ στην Ιρλανδία που καλπάζει.
Η επί δεκαετίες κρατικίστικη αντίληψη για την λειτουργία της οικονομίας είναι η αιτία που θα φτωχαίνουμε διαρκώς αφού σε ένα τέτοιο καθεστώς επικρατούν οι κάτω του μετρίου, αυτοί που όπως έγραφε ο Σουφλιάς: ‘’αυτός που σου στέλνω δεν κάνει για τίποτε, αλλά κοίταξε να τον βολέψεις κάπου’’. Το αποτέλεσμα είναι να επικρατούν οι λαικιστές πολιτικοί και ο κόσμος να έχει αποκτήσει μία μοιρολατρεία όσον αφορά στο μέλλον του.
Ας ξυπνήσουμε πριν είναι αργά και να καταλάβουμε ότι οι μπλε-πράσινοι και κόκκινοι κρατιστές είναι η αιτία της οικονομικής κατάντιας μας, που σαν παρενέργεια έχει να ήμαστε ευάλωτοι όσον αφορά στην άμυνα και την εξωτερική πολιτική της χώρας.


Γιώργος Παράσχος είναι Πολιτικός μηχανικός και
Μέλος ΕΕ της Δημιουργίας ξανά