Λιμάνι Πειραιά: Όταν το αυτονόητο γίνεται ζητούμενο για χιλιάδες οδηγούς.
Η Δευτέρα του Πάσχα δεν ήταν κάποια… απρόβλεπτη ημέρα. Ήταν η ημέρα που κορυφώνεται η επιστροφή των εκδρομέων, μια κατάσταση που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Και όμως, στο Λιμάνι Πειραιά, η εικόνα που καταγράφηκε το βράδυ θύμιζε περισσότερο αιφνιδιασμό παρά προγραμματισμό.
Το δίωρο από τις 20:00 έως περίπου τις 22:00, ήταν εκ των προτέρων γνωστό ότι θα είναι «φορτωμένο» από επιβατικά πλοία.
Στην Πύλη Ε8, όπου αράζουν τα καράβια για τον Αργοσαρωνικό, επρόκειτο να καταπλεύσουν λίγο μετά τις 8 τέσσερα πλοία από Αίγινα και Αγκίστρι στα «κόκκινα».
Τα πλοία έφτασαν σχεδόν στην ώρα τους, με καθυστερήσεις της τάξης των 5 λεπτών. Το πρόβλημα, δηλαδή, δεν ήταν η ακρίβεια των δρομολογίων. Το πρόβλημα ήταν η απουσία σχεδίου.
Με το που ξεκίνησε να ξεφορτώνει το πρώτο καράβι, οι δρόμοι μπροστά από την Πύλη Ε8, η Ακτή Τζελέπη και η Ακτή Μιαούλη «φράκαραν» άμεσα.
Τα αυτοκίνηταν δεν μπορούσαν να εξέλθουν από τα πλοία, με τη ροή να μπλοκάρει από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Και το βασικότερο ήταν πως δεν υπήρξε καμία πρόβλεψη ώστε τα οχήματα να βγαίνουν απρόσκοπτα, χωρίς να «κολλάνε» σε φανάρια, ειδικά στην Ακτή Μιαούλη.
Μέσα στο χάος, αποφασίστηκε η ανακατεύθυνση των οχημάτων από την Ε8 προς την Πύλη Ε10. Μια κίνηση που αντί να λύσει το πρόβλημα, το μετέφερε λίγα μέτρα παρακάτω.
Χαρακτηριστική είναι η σκηνή που εκτιλύχθηκε όταν το πλοίο «Ποσειδώνας», που έδεσε γύρω στις 20:20, ξεφόρτωνε με καθυστέρηση, όταν έφτασε και ο «Αχαιός», μόλις 15 λεπτά αργότερα.
Και εκεί ξεκίνησε το απόλυτο χάος.
Τα αυτοκίνητα από τον «Ποσειδώνα» περνούσαν μπροστά από εκείνα του «Αχαιού», που προσπαθούσε ταυτόχρονα να ξεφορτώσει.
Χωρίς να διακόπτεται η ροή, χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση από τους λιμενικούς.
Η εικόνα θύμιζε Ινδία… Πακιστάν. Οδηγοί να προσπαθούν να μπουν στη σειρά, όποιος είχε περισσότερα… κότσια έβγαινε πρώτος, άναρχες λωρίδες με δεκάδες αν όχι εκατοντάδες αυτοκίνητα να περιμένουν ένα φανάρι στην Ε10 λίγων δευτερολέπτων για να βγουν προς Πειραιά.
Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν εξοργιστικό. Για μια απόσταση λίγων μέτρων μέσα στο λιμάνι οι οδηγοί χρειάστηκαν έως και 45 με 50 λεπτά.
Όχι εξαιτίας του υπερβολικού όγκου μόνο. Αλλά κυρίως λόγω έλλειψης σχεδίου
Πώς είναι δυνατόν ένα λιμάνι όπως ο Πειραιάς — που εξυπηρετεί δεκάδες πλοία καθημερινά προς τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη — να μην διαθέτει έναν στοιχειώδη σχεδιασμό για την πιο προβλέψιμη ημέρα του χρόνου; Όταν γνωρίζεις εδώ και καιρό τα δρομολόγια, τον όγκο των οχημάτων, αλλά και τις ώρες αιχμής.
Το αυτονόητο δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση.