Αυτές είναι οι νέες ταινίες της εβδομάδας.
Σε ρυθμούς Όσκαρ κινούνται οι σκοτεινές αίθουσες όσο περνάει ο καιρός, με νέες ταινίες που θα πρωταγωνιστήσουν στη μεγάλη γιορτή του κινηματογράφου.
Αυτή την εβδομάδα, την τιμητική του έχει το Sirat του Όλιβερ Λασέ, που διεκδικεί δύο Όσκαρ – Ξενόγλωσσης Ταινίας και Ήχου. Φυσικά, τα περισσότερα εισιτήρια αναμένεται να κόψει ο Τζέισον Στέιθαμ με Το καταφύγιο. Ενώ μια ακόμα ελληνική ταινία κάνει την εμφάνισή της – η κινηματογραφική μεταφορά της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς Ο Άγιος Παΐσιος.
Sirat
Δραματική περιπέτεια, ισπανικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Όλιβερ Λάσε, με τους Σέρζι Λόπεθ, Μπρούνο Νούνιες, Στεφανία Γκάντα, Τονίν Ζοβιέ, Τζέιντ Ουκίντ κα.
Ταινία που προκάλεσε αναστάτωση, τόσο στο φεστιβάλ Καννών, όπου έκανε πρεμιέρα, αλλά και όπου αλλού προβλήθηκε, κουβαλώντας αρκετά βραβεία και μία φήμη για κάτι εντελώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα, παρότι την υπογράφει ένας «συνήθης ύποπτος», ιδιοσυγκρασιακός και ένας από τους πιο συναρπαστικούς δημιουργούς του σύγχρονου ευρωπαϊκού σινεμά.
Ο Όλιβερ Λάσε («Mimosas», «Θα Έρθει η Φωτιά»), έχοντας στην παραγωγή τον Πέδρο Αλμοδοβάρ, με τη νέα του ταινία, που συνδυάζει την περιπέτεια περιπλάνησης, με το μυστήριο, το δράμα και τα ηλεκτρονικά τραχιά μουσικά ακούσματα των ρέιβ πάρτι, μας προσκαλεί σε ένα αποκαλυπτικό εσωτερικό ταξίδι, στα άγρια τοπία του Μαρόκου (παρότι τα περισσότερα γυρίσματα έγιναν στην Ισπανία, λόγω των αντίξοων καιρικών συνθηκών της αφρικανικής χώρας) και ταυτόχρονα, σε έναν υπαρξιακό στοχασμό για τη δυσκολία της ανθρώπινης επαφής, την απώλεια και τη δυστοπική προοπτική ενός κόσμου που οδεύει προς ένα θλιβερό φινάλε.
«Σιράτ», για το Κοράνι, είναι το στενό μονοπάτι που ενώνει τον παράδεισο με την κόλαση, αυτό που οι άπιστοι πρέπει να διασχίσουν, με μεγάλη προσοχή και μια μεταφυσική χάρη, γιατί είναι λεπτό σαν μια τρίχα και κοφτερό σαν ξυράφι. Μόνο που εδώ, για τον Λάσε, το μονοπάτι γίνεται μία κινηματογραφική γέφυρα που ενώνει τη σκληρή πραγματικότητα με το μεταφυσικό, τον πόνο με τη λύτρωση, τον ρεαλισμό με την ονειρική, υποβοηθούμενη από ουσίες, κατάσταση των χαρακτήρων (οι περισσότεροι ερασιτέχνες ηθοποιοί).
Ένα φιλμ που μας υπενθυμίζει ότι μπορείς να βρεις την ανθρωπιά ακόμη και στα πιο απίθανα μέρη
Ένας πατέρας, μαζί με τον έφηβο γιο του, αναζητά στα αυτοσχέδια ρέιβ πάρτι την εξαφανισμένη κόρη του στις ερήμους του Μαρόκου, χωρίς αποτέλεσμα. Μετά την επέμβαση της αστυνομίας, οι ρέιβερς θα το διαλύσουν, ενώ μία παρέα ξεκινά έναν μακρύ δρόμο για το επόμενο πάρτι, κάπου ακόμη πιο μακριά, στις ερήμους και τα βουνά της αφρικανικής χώρας. Θα τους ακολουθήσει ο απελπισμένος πατέρας, ελπίζοντας να βρει την κόρη του, με το βανάκι του και θα έρθει κοντά τους, όταν θα τους δώσει χρήματα, για να πάρουν καύσιμα. Κι ενώ μία πολεμική διαμάχη έχει ξεσπάσει και πάλι στην περιοχή, το ταξίδι τους μετατρέπεται σε μια μάχη με το αφιλόξενο τοπίο, τα προσωπικά τους αδιέξοδα και σε έναν αγώνα επιβίωσης.
Το υπόκωφα εκρηκτικό όσο και σκονισμένο, λουσμένο στον ιδρώτα και ορισμένες φορές καταραμένο φιλμ, που ακολουθεί μία όχι και τόσο, για το σινεμά, γοητευτική παρέα εξαθλιωμένων χαρακτήρων – σωστά ερείπια, μας βάζει στο σύμπαν του, με τον Λάσε εμφανώς επηρεασμένο από την εικονογραφία του «Μαντ Μαξ 2» και την κεντρική ιδέα του περίφημου «Μεροκάματου του Τρόμου» του Κλουζό. Μόνο που εδώ, δεν υπάρχει δράση, οι ήρωες δεν έχουν την οξεία επιθετικότητα του «Μαντ Μαξ», καθώς παραμένουν υποταγμένοι στη μοίρα τους και σε μια παθητικότητα, έρμαια των ουσιών και τη σκληράδα της μουσικής τέκνο και εν αντιθέσει με εκείνους του «Μεροκάματου» δεν επιζητούν μια διέξοδο από τη μίζερη ζωή τους, αλλά να «χαθούν» σε ένα ακόμη πάρτι, αρκεί να είναι μακριά από τον «κανονικό» σύγχρονο τρόπο ζωής.
Ο Λάσε, με το λιτό σενάριό του, αξιοποιεί στο μέγιστο βαθμό το άγριο, επιθετικό φυσικό σκηνικό και την «πρωτόγονη» μεταλλική μουσική, συγχρονίζοντας το μετα-αποκαλυπτικό σύμπαν της ταινίας του με την αλληγορία, καθώς τα υπερβατικά εμπόδια της θανατερής περιπλάνησης, αποτελούν δοκιμασίες για τους ήρωες, που μάλλον δεν χωρούν ούτε στον παράδεισο ούτε την κόλαση.
Παραβλέποντας τις στιγμές αμηχανίας και το ρετάρισμα ορισμένων σκηνών, το φιλμ του Λάσε διαθέτει, με την εκστατική, καθηλωτική, σχεδόν υπνωτική δύναμή της, μία υπόγεια γοητεία και παρόλο που δεν δίνει απαντήσεις, ούτε και στο πεσιμιστικό φινάλε της, μας υπενθυμίζει ότι μπορείς να βρεις την ανθρωπιά ακόμη και στα πιο απίθανα μέρη ή σε κάτι «φρικιά», που όταν δεν είναι υπό την επήρεια ναρκωτικών, παίρνουν ενέργεια από τους ήχους μίας μουσικής, που δονεί και τους αρχέγονους βράχους της μαροκινής ερήμου.
Σας Πιστεύουμε
Δραματική ταινία, βελγικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Αρνότ Νταφίς και Σαρλότ Ντεβιγιέ, με τους Μίριεμ Ακεντιού, Λορέντ Καπελούτο, Ναταλί Μπρουντς, Αντέλ Πίνκαρς κα.
Ακόμη μία ταινία για τη σεξουαλική κακοποίηση ενός παιδιού από τον ίδιο τον πατέρα του και παραδόξως ακόμη ένα συνταρακτικό δράμα, που αξίζει με το παραπάνω το ενδιαφέρον μας, για την αμεσότητά του, τη ρεαλιστική του απεικόνιση, το θέμα που προβάλει – αυτό της δεύτερης κακοποίησης του θύματος-παιδιού από το άτεγκτο νομικίστικο δικαστικό σύστημα και της αγωνίας μίας ανυπεράσπιστης μητέρας, προκειμένου να προστατέψει το παιδί της, τη σκηνοθετική αποτελεσματικότητα και την έξοχη ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Μιριέμ Αρκεντιού.
Το φιλμ, που κέρδισε ειδική μνεία στο φεστιβάλ Βερολίνου, αποτελεί το ντεμπούτο του σκηνοθετικού δίδυμου, ενώ βασίζεται εν πολλοίς στις εμπειρίες της Σαρλότ Ντεβιγιέ, από την εμπειρία της ως νοσηλεύτριας σε κλινική σεξουαλικής υγείας.
Μια σημαντική όσο και αγχωτική μέρα ξεκινά για την Αλίς. Το δικαστήριο θα αποφασίσει αν θα εγκρίνει το αίτημά της να διακόψουν τα δυο παιδιά της κάθε επαφή με τον πατέρα τους, μετά από δική τους απαίτηση. Ο μικρός γιος της κατηγορεί τον πατέρα του εδώ και καιρό για τον βιασμό του, κάτι, που, ωστόσο, θα δικαστεί ξεχωριστά από ποινικό δικαστήριο. Η Αλίς αγωνιά, βλέποντας τα παιδιά της να αναστατώνονται και μόνο στην ιδέα της παρουσίας του πατέρα τους, ενώ η δικηγόρος της την εμψυχώνει. Θα μπορέσει, όμως να κρατήσει την ψυχραιμία της μ’ εκείνον δίπλα της σ’ όλη τη διάρκεια της ακρόασης και μάλιστα όταν ακόμη και οι ειδικοί δεν θέλουν να πιστέψουν τα φρικτά που καταγγέλει ο γιος της;
Το βάσανο των θυμάτων σε μία ψυχρή δικαστική αίθουσα, που μπορεί να μετατραπεί και σε κολαστήριο, μπροστά στις νομικές πιρουέτες και την αναποφασιστικότητα των δικαστών
Αγχώδες, ακόμη και πριν από το πρώτο πλάνο, αμείλικτο ρεαλιστικό δικαστικό δράμα, έντασης και ψυχολογικής αμεσότητας, που επικεντρώνεται στο πρόσωπο της μητέρας, της οποίας μεταφέρει την κραυγή απόγνωσης και αγωνίας, μιας ιστορίας μυθοπλασίας και ταυτόχρονα, δυστυχώς, μίας πραγματικότητας.
Η ηρωίδα, προσπαθεί πάση θυσία να προστατεύσει τα παιδιά της από νέα τραύματα, μία νέα κακοποίηση, καθώς έχει να αντιμετωπίσει ένα αργοκίνητο δικαστικό σύστημα που συχνά κάνει ότι δεν βλέπει και κολλάει μπροστά στα δικονομικά τερτίπια.
Η κάμερα, στέκει μπροστά στο πρόσωπο της αγχωμένης μητέρας, που καθρεφτίζει το πρόβλημα, παρακολουθώντας κάθε λεπτομέρεια, κάθε κίνηση, μετατρέποντας το ψυχικό τραύμα σε σωματικό, δημιουργώντας, μία κλιμακούμενη αγωνία, ένα σασπένς για την τύχη της υπόθεσης.
Το 75λεπτο φιλμ, μεταδίδει με αποτελεσματικότητα το βάσανο των θυμάτων σε μία ψυχρή δικαστική αίθουσα, που μπορεί να μετατραπεί και σε κολαστήριο, μπροστά στις νομικές πιρουέτες και την αναποφασιστικότητα των δικαστών, αλλά και μιας κοινωνίας που αρνείται να δεχθεί το απεχθές έγκλημα και να το τιμωρήσει.
Η Ακεντιού, άψογη, παραδίδει μία σπαρακτική όσο και πειστική ερμηνεία, ενώ ικανοποιητικό είναι και το υπόλοιπο καστ, που απαρτίζεται από αρκετούς ερασιτέχνες ηθοποιούς.
Το καταφύγιο
Περιπέτεια, αμερικάνικης και βρετανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Ρικ Ρόµαν Βο, με τους Τζέισον Στέιθαµ, Μπόντι Ραέ Μπρέθναχ, Μπιλ Νάι, Ναόµι Άκι, Ντάνιελ Μέις κα.
Η τελευταία καταιγιστική περιπέτεια του «σκληρού» Τζέισον Στέιθαμ, θα μπορούσε να είναι μία σύνοψη των προηγουμένων, αλλά η διάθεση του σκηνοθέτη Ρικ Ρόμαν Γουό, για αυτό το κάτι παραπάνω, με την εμβάθυνση χαρακτήρων, την κλιμάκωση της έντασης, τα μηνύματα για τον σκοτεινό κόσμο των μυστικών υπηρεσιών και τα ψυχολογικά τραύματα του ήρωα, μάλλον δεν προσφέρουν κάτι ιδιαίτερο στην ταινία.
Η διασκεδαστική διάσταση των περιπετειών του Στέιθαμ πλήττεται από μία αχρείαστη σοβαροφάνεια, από τις επιτηδευμένες δραματικές σκηνές και τη θεατρικότητα των χαρακτήρων, που προσπαθούν να προσδώσουν μία δόση ποιότητας σε ένα περιπετειώδες θριλεράκι, απ’ αυτά που γυρίζονται σωρηδόν στην Αμερική.
Καταιγιστική δράση σε μια ακόμα κλασική ταινία του Τζέισον Στέιθαμ
Σε ένα απομακρυσμένο νησί της Σκωτίας, ένας μοναχικός άντρας σώζει μία νεαρή κοπέλα από μία θανατηφόρα καταιγίδα, βάζοντάς τους και τους δυο, άθελά του, σε κίνδυνο. Αναγκασμένος να βγει από την απομόνωση, πρέπει να αντιμετωπίσει το γεμάτο σκοτωμούς παρελθόν του, ως εκπαιδευμένος «ελίτ» πράκτορας, για να προστατεύσει την κοπέλα και ξεκινά μία μεγάλη περιπέτεια επιβίωσης και λύτρωσης, έχοντας να αντιμετωπίσει ορδές δολοφόνων.
Ο Γουό, γνώριμος από τις ταινίες του με τον άλλο «σκληρό» του Χόλιγουντ Ρίτσαρντ Μπάτλερ (Greenland: Το Τελευταίο Καταφύγιο», «Greenland 2», «Ο Φύλακας Άγγελος Έπεσε») θα προσπαθήσει να κατεβάσει ταχύτητα στη δράση, για να αναπτύξει τους χαρακτήρες του, την κλιμάκωση του σασπένς και τον ψυχισμό του ήρωα, προσδίδοντας ένα σκοτεινό, κλειστοφοβικό, ασφυκτικό κλίμα στο φιλμ, αλλά μέχρι ένα σημείο. Γιατί όλα έχουν και τα όριά τους και ο Γουό θα καταλάβει, κάπου στα μισά της ταινίας, ότι χωρίς τη δράση, δεν υπάρχει ταινία, απελευθερώνοντας τον Στέιθαμ, που αρχίζει να μοιράζει μπουνοκλωτσιές αδιακρίτως.
Ο Στέιθαμ είναι αρκετά διασκεδαστικός στα «δραματικά του» και ο γνωστός μονοδιάστατος ήρωας στα υπόλοιπα, ενώ ένα πέρασμα κάνει και ο Μπίλι Νάι, που μάλλον έβγαλε γερό μεροκάματο.
Yunan
Δραματική ταινία, γερμανικής και διεθνούς συμπαραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Αμίρ Φάκχερ Έλντιν, με τους Γκιόργκι Χαμπάζ, Χάνα Σιγκούλα, Αλί Σουλιμάν κα.
Αν και η ταινία του Αμίρ Φάκχερ Έλντιν, διαθέτει μία πληθώρα συναρπαστικών, πανέμορφων εικόνων, που αποδίδουν εύστοχα τη μελαγχολική διάθεση του πρωταγωνιστή, θυμίζοντας πολλές φορές το σινεμά του μέγιστου Ταρκόφσκι, το συνολικό αποτέλεσμα δεν αγγίζει τον θεατή, καθώς το δυσνόητο νόημα της ιστορίας παραμένει ανεξερεύνητο ακόμη και μετά το φινάλε.
Ο Έλντιν, ο νεαρός Σύριο-Παλαιστίνιος σκηνοθέτης που δουλεύει στη Γερμανία, έχοντας κερδίσει την αναγνώριση του φεστιβαλικού κοινού, με την πρώτη του ταινία «The Stranger», εδώ μάλλον πέφτει στην παγίδα μίας υπερβολικής εσωστρεφούς ιδέας, για την απώλεια της πατρίδας, την υπαρξιακή αγωνία ενός ανθρώπου να ανήκει κάπου, να γίνει αποδεκτός.
Ένας Σύριος συγγραφέας, που πάσχει από μια περίεργη δύσπνοια, αποτέλεσμα της κακής ψυχολογικής του κατάστασης, αφήνει τη γερμανική μητρόπολη που ζει για να αποσυρθεί σε ένα απομακρυσμένο άγριο και ψυχρό νησί στη Βόρεια Θάλασσα. Έχοντας χάσει την έμπνευσή του και βασανιζόμενος από όνειρα που δεν μπορεί να εξηγήσει, θα συναντήσει στο απομονωμένο νησί, μία αινιγματική γυναίκα με τον ξενώνα που τον φιλοξενεί και μια πολύ μικρή κοινότητα, στην οποία πρωτοστατεί ο άξεστος γιος της.
Η φωτογραφία της ταινίας είναι μαγευτική, ωστόσο ως σύνολο μοιάζει χωρίς περιεχόμενο
Η σχεδόν αφωνία του κεντρικού ήρωα, που βυθίζεται συνεχώς σε μελαγχολικές σκέψεις, αντισταθμίζονται από τις εικόνες, τα μακρινά πλάνα του τοπίου, όπου κυριαρχούν οι ψυχρές αποχρώσεις του γκρι, του πράσινου και του μπλε. Οι μαγευτικές εικόνες αναπαριστούν την εσωτερική κατάσταση του ήρωα, που σκεπάζεται συνεχώς από τα πυκνά σύννεφα του γκρίζου ουρανού.
Οι εσωτερικές συγκρούσεις παραμένουν κλειδωμένες για τον θεατή, ενώ η σιωπή και η θλίψη της ταινίας δείχνουν χωρίς περιεχόμενο, αφήνοντας ένα αίσθημα κενού, για ένα στόρι που δεν μπορεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον και παραμένει, πλην ελάχιστων περιπτώσεων, επίπεδο, με την καλλιτεχνική προσέγγιση του Έλντιν να αποδεικνύεται ένα αχρείαστο ρίσκο.
Έτσι, στην ταινία, στην οποία αξιοπρόσεκτη είναι η παρουσία της θρυλικής Χάνα Σιγκούλα, με την ερμηνευτική της δεινότητα, όλη η δόξα πάει στον διευθυντή φωτογραφίας Ρόναλντ Πλάντε, με την εντυπωσιακή δουλειά που έχει κάνει, καθώς ειδικά ορισμένα πλάνα του, μας επαναφέρουν μνήμες από το μεγάλο ευρωπαϊκό σινεμά του μακρινού παρελθόντος.
Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες
Άγιος Παΐσιος
Η γνωστή τηλεοπτική σειρά, με την τεράστια θεαματικότητα, μεταφέρεται πιστά στη μεγάλη οθόνη, από τον Στάμο Τσάμη, θέλοντας να επιβεβαιώσει την επιτυχία της και στις κινηματογραφικές αίθουσες. Κάτι που είναι αρκετά πιθανό, μετά και την εισπρακτική επιτυχία του «Ανθρώπου του Θεού» πριν από τέσσερα χρόνια. Η ιστορία του κατά κόσμον Αρσένιου Εζνεπίδη, από τη γέννησή του στα Φάρασα Καπαδοκίας, τον ξεριζωμό του και μέχρι τον τελικό προορισμό στο Άγιον Όρος, με πρωταγωνιστή τον Προκόπη Αγαθοκλέους. Παίζουν ακόμη οι Νικήτας Τσακίρογλου, Χρήστος Λούλης, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Σμαράγδα Σμυρναίου, Γιάννης Στάνκογλου, Γιώργος Αρμένης, Χριστίνα Παυλίδου, Δημήτρης Ήμελλος κα. Όσοι πιστοί…
Καρό Νίντζα 3
Εφηβική ταινία κινούμενων σχεδίων, για το πρόβλημα της βίας των ανηλίκων, ένα φαινόμενο που γιγαντώνεται σε όλο τον κόσμο, σε σκηνοθεσία των Θόρμπιερν Κριστόφερσεν και Άντερς Μάθενσεν. Το δανέζικης παραγωγής (2025), τρίτο κατά σειρά, ψηφιακό animation, συνεχίζει εύστοχα να σχολιάζει κοινωνικά θέματα, μακριά από τα χολιγουντιανά στερεότυπα, έχοντας ένα διασκεδαστικό και συνάμα έξυπνο σενάριο, που θα προκαλέσει το ενδιαφέρον του εφηβικού-προεφηβικού κοινού. Ο Άλεξ, έχοντας να αντιμετωπίσει τον νταή της περιοχής του, τη ζήλια της πρώην φίλης του και την πίεση του πατριού του, θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια βαθύτερη απειλή, που βγαίνει στην επιφάνεια. Η ταινία προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.
Η Καρδιά του Ταύρου
Ντοκιμαντέρ από την Εύα Στεφανή, για τον χορογράφο Δημήτρη Παπαϊωάννου, τον οποίο παρατηρεί όσο προετοιμάζει την παράσταση «Εγκάρσιος Προσανατολισμός». Η κάμερα της Στεφανή καταγράφει, επί δύο χρόνια, σκηνές από τις απαιτητικές πρόβες, κατά τη διάρκεια της πανδημίας και τις παραστάσεις στο εξωτερικό.
Προπώληση εισιτηρίων στο inTickets.