Δέκα χρόνια συμπληρώνει φέτος στην προεδρία της Ελληνικής Αεραθλητικής Ομοσπονδίας ο Νίκος Μακράκης, ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην Αεροπορία. Πετά αεροπλάνα εδώ και 25 χρόνια, ενώ η ενασχόλησή του με τον αεραθλητισμό ξεκίνησε το 1980. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα “Νέα Κρήτη” και το neakriti.gr μιλά για τη διαδρομή του, αλλά και για το όραμά του να δημιουργηθεί στην Αγία Γαλήνη, σε αίθουσα του παλιού δημοτικού σχολείου, μία Διεθνής Αεραθλητική Ακαδημία, με τη στήριξη πολιτών, επιχειρηματιών και φορέων.
Ο Νίκος Μακράκης αναφέρθηκε και στο τραγικό δυστύχημα με τη σύγκρουση δύο πυροσβεστικών ελικοπτέρων κατά τη διάρκεια επιχείρησης κατάσβεσης της μεγάλης πυρκαγιάς στην Ψάθα Αττικής, περιστατικό που έχει βυθίσει στο πένθος την αεροπορική κοινότητα. Με αφορμή το δυστύχημα, ο πρόεδρος της Ελληνικής Αεραθλητικής Ομοσπονδίας, Νίκος Μακράκης, έκανε λόγο για μία από τις πιο δύσκολες στιγμές για όσους υπηρετούν την Αεροπορία, εκτιμώντας ότι η ανθρώπινη κόπωση ενδέχεται να αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα.
Αναφερόμενος στις πρόσφατες πυρκαγιές στην Κρήτη, ο κ. Μακράκης υπογράμμισε τον σημαντικό ρόλο των εθελοντικών πτήσεων επιτήρησης που πραγματοποιούν οι αερολέσχες του νησιού, επισημαίνοντας ότι η μεγάλη φωτιά στο νότιο Ρέθυμνο εντοπίστηκε από πλήρωμα της Αερολέσχης Ηρακλείου αμέσως μόλις εκδηλώθηκε. Ιδιαίτερη θέση στη συζήτησή μας κατέχει και μια συγκινητική στιγμή που έζησε πρόσφατα. Στην τελετή ορκωμοσίας της Σχολής Ικάρων συνάντησε τη Σοφία, η οποία ορκίστηκε ανθυποσμηναγός, ιπτάμενη της Πολεμικής Αεροπορίας. Ήταν το ίδιο κορίτσι που το 2016 είχε πραγματοποιήσει μαζί του μια δωρεάν πτήση γνωριμίας, στο πλαίσιο της γιορτής της Πολεμικής Αεροπορίας στην 133 Σμηναρχία Μάχης. Μια εμπειρία που, όπως αποδείχτηκε, στάθηκε αρκετή για να της δείξει τον δρόμο που θα ακολουθούσε στη ζωή της.
* Τι εικόνα έχετε για τη μοιραία πτώση με τους δύο νεκρούς μετά τη σύγκρουση ελικοπτέρων στην Ψάθα;
«Δυστυχώς, είναι από εκείνες τις ημέρες που στεναχωριόμαστε όλοι, ιδιαίτερα όσοι ασχολούμαστε με την αεροπορία. Χάθηκαν άδικα αυτοί οι άνθρωποι. Ενδεχομένως να υπήρξε ανθρώπινο λάθος, πιθανότατα λόγω κόπωσης. Οι συνθήκες ήταν δύσκολες, οι ώρες πτήσης πολλές, οι αποστολές συνεχείς, υπήρχε άγχος και, δυστυχώς, συνέβη το μοιραίο. Οι πληροφορίες που υπάρχουν μέχρι στιγμής συγκλίνουν στο ότι η κόπωση ίσως έπαιξε καθοριστικό ρόλο και ένα στιγμιαίο λάθος μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο. Θεωρητικά, όπως φαίνεται από τα μέχρι τώρα στοιχεία, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι ευθύνεται το επάνω ελικόπτερο. Ωστόσο, προσωπικά εκτιμώ πως πιθανόν μετακινήθηκε και το κάτω ελικόπτερο. Είναι πιθανό ο χειριστής του επάνω να είχε στραμμένη την προσοχή του στη φωτιά, ενώ το άλλο ελικόπτερο μετακινήθηκε, με αποτέλεσμα να συγκρουστούν. Είναι πολύ νωρίς για να αποδοθούν ευθύνες και θα ήταν άδικο να βγουν συμπεράσματα πριν ολοκληρωθεί η διερεύνηση. Δε θυμάμαι να έχει συμβεί ξανά σύγκρουση δύο πτητικών μέσων μεταξύ τους. Έχουν υπάρξει ατυχήματα με αεροσκάφη που προσέκρουσαν σε δέντρα ή στο έδαφος, όμως σύγκρουση δύο ελικοπτέρων σε καιρό ειρήνης, κατά τη διάρκεια επιχείρησης πυρόσβεσης, είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο».
* Πείτε μας λίγα λόγια για το κομμάτι του εθελοντισμού στον εντοπισμό μιας πυρκαγιάς.
«Εμείς κάθε χρόνο πραγματοποιούμε πτήσεις επιτήρησης με τις αερολέσχες που διαθέτουν τα κατάλληλα πτητικά μέσα, όπως η Αερολέσχη Ηρακλείου, η Αερολέσχη “Πήγασος” Ηρακλείου και η Αερολέσχη Σούδας στα Χανιά, αλλά και άλλες αερολέσχες της Κρήτης. Στόχος μας είναι ο έγκαιρος εντοπισμός μιας πυρκαγιάς. Την ημέρα της μεγάλης φωτιάς στο νότιο Ρέθυμνο είχε σειρά η Αερολέσχη Ηρακλείου να πραγματοποιήσει επιτήρηση. Το πλήρωμά της εντόπισε τη φωτιά αμέσως μόλις εκδηλώθηκε και ενημέρωσε τις αρμόδιες Αρχές. Το πλήρωμα, με κυβερνήτη τον κ. Φωτιάδη, εντόπισε την εστία και έδωσε αμέσως το στίγμα της. Όμως οι καιρικές συνθήκες ήταν εξαιρετικά δύσκολες, καθώς οι άνεμοι έφταναν τα 80 χιλιόμετρα την ώρα. Με τέτοιες συνθήκες η φωτιά εξαπλώνεται πολύ γρήγορα και γίνεται ιδιαίτερα δύσκολη η κατάσβεσή της. Η πρώτη εστία εντοπίστηκε στην περιοχή των Μελάμπων. Μάλιστα, και σε προηγούμενη πυρκαγιά στην ίδια περιοχή, πάλι δικό μας πλήρωμα είχε κάνει τον πρώτο εντοπισμό. Δυστυχώς, κάθε χρόνο βλέπουμε να καταστρέφονται τεράστιες εκτάσεις. Δε γνωρίζω αν η χώρα χρειάζεται περισσότερα ή διαφορετικά εναέρια μέσα ή αν απαιτείται καλύτερος συντονισμός. Από τον Μάιο έως το τέλος Οκτωβρίου βρισκόμαστε σε διαρκή ετοιμότητα. Όταν προβλέπονται επικίνδυνες συνθήκες, από την προηγούμενη ημέρα γίνεται ο σχεδιασμός από το συντονιστικό όργανο στο Τατόι, το οποίο επιλέγει τα πληρώματα που θα πραγματοποιήσουν τις εθελοντικές πτήσεις. Έτσι γνωρίζουμε εγκαίρως ποιος θα πετάξει, σε ποια περιοχή και υπό ποιες συνθήκες. Οι αποστολές δεν αφορούν μόνο την Κρήτη αλλά ολόκληρη την Ελλάδα.
Ανάλογος εντοπισμός είχε γίνει και στη φωτιά στο Μάτι, όπου επίσης αεροσκάφος αερολέσχης είχε εντοπίσει έγκαιρα την εστία. Την ίδια ημέρα είχε εντοπιστεί και η φωτιά στον Ασπρόπυργο. Υπήρχαν μάλιστα φωτογραφίες που έδειχναν ότι η αρχική εστία ήταν μικρή, όμως οι πολύ ισχυροί άνεμοι την έθεσαν αμέσως εκτός ελέγχου».
* Συνολικά, πόσα χρόνια πετάτε;
«Πετάω αεροπλάνα περίπου 25 χρόνια, ενώ με τον αεραθλητισμό ασχολούμαι από το 1980, όταν ήμουν μόλις 12 ετών. Ξεκίνησα με αερομοντέλα τηλεκατευθυνόμενα. Τα κατασκεύαζα μόνος μου και τα πετούσα. Αργότερα, λόγω των σπουδών μου στο πανεπιστήμιο, υπήρξε μια μικρή διακοπή, όμως στη συνέχεια παρακολούθησα μαθήματα πιλότου και απέκτησα άδεια χειριστή αεροπλάνων και ανεμοπτέρων. Σήμερα, στην Κρήτη υπάρχουν μόλις τρία άτομα που διαθέτουν άδεια χειριστή ανεμοπτέρου και είμαι ένας από αυτούς. Το ανεμόπτερο είναι ένα μεγάλο πτητικό μέσο, με άνοιγμα φτερών περίπου 17 μέτρα και βάρος γύρω στα 300 κιλά, χωρίς κινητήρα. Πετά αξιοποιώντας τα θερμικά ανοδικά ρεύματα, τα οποία του επιτρέπουν να κερδίζει ύψος και να πραγματοποιεί μεγάλες πτήσεις. Η αγάπη για την πτήση υπήρχε μέσα μου από παιδί. Δεν είναι το επάγγελμά μου, αλλά ένα καθαρά ερασιτεχνικό πάθος. Δεν το κάνω για οικονομικό όφελος το κάνω γιατί αγαπώ πραγματικά την Αεροπορία. Αυτό που θέλω είναι να μεταδώσω αυτή την αγάπη και στους νέους ανθρώπους, ώστε περισσότερα παιδιά να ασχοληθούν με την αεροπορία, είτε ως πιλότοι είτε ως αεραθλητές. Εγώ, λόγω μυωπίας, δεν μπορούσα να εισαχθώ στη Σχολή Ικάρων. Αυτό όμως δε με απέτρεψε από το να συνεχίσω να πετάω ως ερασιτέχνης.
Έχω ταξιδέψει σχεδόν σε όλα τα Βαλκάνια με μικρό αεροπλάνο, ενώ έχω πετάξει σχεδόν σε ολόκληρη την Ελλάδα και στα περισσότερα ελληνικά νησιά. Η πρώτη μου επαφή με την αεροπορία ήταν όταν ήμουν περίπου 12 ετών. Μαζί με έναν φίλο μου, τον Παύλο, επισκεφτήκαμε την Αερολέσχη Ηρακλείου και πραγματοποιήσαμε την πρώτη μας πτήση με τον τότε πρόεδρό της, τον Χάρη Καρουζάκη.
Είχαμε πάει κρυφά από τους γονείς μας, με το λεωφορείο, έχοντας συγκεντρώσει λίγα χρήματα. Ρωτήσαμε αν μπορούσαμε να πετάξουμε και μας εξήγησαν ότι υπήρχε συγκεκριμένη χρέωση ανά ώρα.
Τα χρήματα που είχαμε έφταναν μόνο για μισή ώρα συνολικά. Το αεροπλάνο ήταν τετραθέσιο, ανεβήκαμε μαζί με τον Παύλο και τον πιλότο, τον Χάρη Καρουζάκη, και πετάξαμε από ένα τέταρτο ο καθένας.
Από εκείνη τη στιγμή κυριολεκτικά μαγευτήκαμε από την αεροπορία. Επειδή όμως, ως παιδιά, δεν είχαμε τη δυνατότητα να πετάμε συχνά λόγω του κόστους, στραφήκαμε στον αερομοντελισμό. Με ξύλο μπάλσα κατασκευάζαμε αερομοντέλα, τοποθετούσαμε μικρούς κινητήρες και, με τηλεκατεύθυνση, τα πετούσαμε. Συμμετείχαμε σε αγώνες, επιδείξεις και γιορτές της Αεροπορίας. Έτσι ξεκίνησε ουσιαστικά η ενασχόλησή μου με τον αεραθλητισμό ήδη από τη δεκαετία του 1980. Στη συνέχεια σπούδασα Οδοντιατρική, όμως η αγάπη μου για την αεροπορία δεν έσβησε ποτέ.
Μέσα από τον αερομοντελισμό έμαθα πολλά για την αεροδυναμική, τους κινητήρες, τα συστήματα των αεροσκαφών και την τηλεκατεύθυνση. Όταν ολοκλήρωσα τις σπουδές μου και απέκτησα τη δυνατότητα να καλύψω το κόστος της εκπαίδευσης, εξέδωσα την πρώτη μου άδεια χειριστή αεροπλάνου. Στη συνέχεια ανακάλυψα τον κόσμο του ανεμοπτέρου, τον οποίο αγάπησα ακόμη περισσότερο, και απέκτησα και την αντίστοιχη άδεια χειριστή».
«Η αγάπη για την πτήση υπήρχε μέσα μου από παιδί. Δεν είναι το επάγγελμά μου, αλλά ένα καθαρά ερασιτεχνικό πάθος. Δεν το κάνω για οικονομικό όφελος, το κάνω γιατί αγαπώ πραγματικά την αεροπορία. Αυτό που θέλω είναι να μεταδώσω αυτή την αγάπη και στους νέους ανθρώπους, ώστε περισσότερα παιδιά να ασχοληθούν με την αεροπορία, είτε ως πιλότοι είτε ως αεραθλητές»
* Πρόσφατα ζήσατε μια πολύ όμορφη έκπληξη. Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι’ αυτήν;
«Είχα προσκληθεί από τον αρχηγό της Πολεμικής Αεροπορίας να παραβρεθώ, όπως κάθε χρόνο, στην τελετή παράδοσης-παραλαβής και ορκωμοσίας των νέων ανθυποσμηναγών-ιπταμένων.
Βρισκόμουν στον χώρο της εκδήλωσης όταν κάποια στιγμή ένας γνωστός με πλησίασε και μου είπε: “Είστε καλά, πρόεδρε;”. Συζητήσαμε για λίγο και στη συνέχεια έβγαλε το κινητό του για να βγάλουμε μια φωτογραφία. Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα ένα περιστατικό που είχε συμβεί πριν από δέκα χρόνια, σε εκδήλωση της Πολεμικής Αεροπορίας στο Καστέλι. Τότε είχα πραγματοποιήσει πτήσεις γνωριμίας με αρκετά παιδιά και ανάμεσά τους βρισκόταν κι ένα δωδεκάχρονο κορίτσι με σιδεράκια στα δόντια. Δε γνώριζα φυσικά ποια ήταν ούτε μπορούσα να φανταστώ την πορεία που θα ακολουθούσε.
Μετά την ορκωμοσία είχα την ευκαιρία να τη συναντήσω ξανά. Ήταν πλέον ανθυποσμηναγός-ιπτάμενη. Ήταν πραγματικά μια συγκινητική στιγμή για μένα. Με χαροποιεί ιδιαίτερα όταν ένα παιδί κάνει την πρώτη του πτήση με ένα μικρό αεροπλάνο και στη συνέχεια αποφασίζει να αφιερώσει τη ζωή του στην αεροπορία. Αυτό ακριβώς συνέβη με τη Σοφία. Ήταν μια εντελώς απρόσμενη και συγκινητική εξέλιξη.
Τη γνώρισα πριν από δέκα χρόνια, στη γιορτή της Πολεμικής Αεροπορίας που πραγματοποιήθηκε στην 133 Σμηναρχία Μάχης στο Καστέλι. Εμείς, ως Αερολέσχη “Τάλως”, πραγματοποιούμε δωρεάν πτήσεις γνωριμίας, χωρίς κανένα οικονομικό αντάλλαγμα. Εκείνη την περίοδο είχα επιλέξει να πετούν μαζί μου νέοι άνθρωποι, αγόρια και κορίτσια. Όποιος ανεβαίνει στο αεροπλάνο δεν είναι απλώς ένας επιβάτης ή παρατηρητής. Συμμετέχει ενεργά στην πτήση. Κρατά το χειριστήριο, πετάει μαζί μου το αεροσκάφος, απογειωνόμαστε, στρίβουμε και προσγειωνόμαστε μαζί. Το αεροπλάνο διαθέτει διπλά χειριστήρια, καθώς χρησιμοποιείται και για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Ως πιστοποιημένος εκπαιδευτής έχω τη δυνατότητα να επιτρέπω στον συνοδηγό να χειρίζεται το αεροπλάνο, ώστε να βιώνει πραγματικά την εμπειρία της πτήσης. Για τη Σοφία ήταν η πρώτη φορά που μπήκε σε μικρό αεροπλάνο. Της άρεσε τόσο πολύ, ώστε τελικά αποφάσισε να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο και να γίνει ιπτάμενη της Πολεμικής Αεροπορίας. Ο πατέρας της είχε ακόμη στο κινητό του τη φωτογραφία από εκείνη την πτήση, όπως ακριβώς κι εγώ είχα τη δική μας φωτογραφία στο δικό μου κινητό. Ήταν πραγματικά απίστευτο να τη βλέπω ξανά ύστερα από δέκα χρόνια. Αυτό μου γέννησε μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια, γιατί δεν περίμενα ότι ένα κορίτσι θα επέλεγε να ακολουθήσει τη Σχολή Ικάρων, η οποία είναι ιδιαίτερα απαιτητική.
Υπάρχει και η περίπτωση του Μιχάλη. Πριν από αρκετά χρόνια, σε μια γιορτή της Πολεμικής Αεροπορίας στο Τυμπάκι, έκανε μια πτήση γνωριμίας με το αεροπλάνο μας. Ενθουσιάστηκε τόσο πολύ, ώστε είπε στον πατέρα του ότι ήθελε να γίνει πιλότος και να περάσει στη Σχολή Ικάρων. Ο πατέρας του με ρώτησε τότε αν η Αεροπορία είναι επικίνδυνη. Του απάντησα ότι όλα στη ζωή έχουν κάποιο βαθμό κινδύνου. Ακόμη και η οδήγηση έχει ρίσκο. Το σημαντικό είναι να υπάρχει σωστή εκπαίδευση, υπευθυνότητα και πειθαρχία.
Ο Μιχάλης διάβασε, προετοιμάστηκε, πέτυχε στις εξετάσεις, εισήχθη στη Σχολή Ικάρων και σήμερα πετά μαχητικά F-16. Υπηρετεί ήδη περίπου έξι με επτά χρόνια και πλέον έχει τον βαθμό του σμηναγού. Όταν είχε κάνει εκείνη την πρώτη πτήση ήταν μαθητής της Γ’ Γυμνασίου. Του είχαμε τονίσει ότι, αν ήθελε πραγματικά να γίνει πιλότος, έπρεπε να είναι πολύ καλός μαθητής, να δώσει ιδιαίτερη έμφαση στα Μαθηματικά και τη Φυσική, να προσέχει την υγεία του και να διατηρεί πολύ καλή φυσική κατάσταση και όραση, όπως απαιτεί η Πολεμική Αεροπορία».
* Ποιος είναι ο επόμενος στόχος σας;
«Παραμένω εθελοντής και θα συνεχίσω να προσφέρω όσο οι άνθρωποι με εμπιστεύονται και επιθυμούν να βρίσκομαι στη θέση του προέδρου. Ωστόσο, υπάρχει το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο που προβλέπει περιορισμό στις θητείες των προέδρων. Σε δύο χρόνια θα συμπληρώσω δώδεκα χρόνια και, βάσει του νόμου, δε θα μπορώ να διεκδικήσω νέα θητεία. Προσωπικά θεωρώ ότι το συγκεκριμένο πλαίσιο θα έπρεπε να επανεξεταστεί. Όταν πρόκειται για εθελοντική προσφορά, χωρίς καμία οικονομική απολαβή, θα πρέπει να έχει τον τελευταίο λόγο η βούληση των μελών. Δε μιλάμε για πολιτικά ή επαγγελματικά αξιώματα, αλλά για εθελοντική προσφορά. Ελπίζω κάποια στιγμή αυτό να αλλάξει. Όσο έχω δυνάμεις και διάθεση να προσφέρω, θα ήθελα να συνεχίσω».
Το όραμα
Η δημιουργία ενός διεθνούς χώρου αναφοράς για τα αεραθλήματα
* Ποιο είναι το οραματικό σας σχέδιο;
«Στην Αγία Γαλήνη συνδέεται, σύμφωνα με τη μυθολογία, η ιστορία του Δαίδαλου και του Ίκαρου. Εκεί βρίσκεται και το ομώνυμο θέατρο, ενώ στην περιοχή υπάρχει ένας βράχος που, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, θεωρείται το σημείο όπου κρατούνταν ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος πριν καταφέρουν να δραπετεύσουν πετώντας με την κατασκευή τους. Σύμφωνα με τον μύθο, από εκεί ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς την Ικαρία, όπου ο Ίκαρος έχασε τη ζωή του. Κάθε μύθος, όμως, κρύβει και έναν συμβολισμό. Στην Αγία Γαλήνη υπάρχει ένα παλιό σχολικό κτήριο, το οποίο σήμερα δε χρησιμοποιείται. Έχουμε εξασφαλίσει από τον Δήμο Αγίου Βασιλείου την παραχώρηση της χρήσης του και στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε εκεί τη Διεθνή Αεραθλητική Ακαδημία “Δαίδαλος και Ίκαρος”.
Θέλουμε να δημιουργηθεί ένας διεθνής χώρος αναφοράς για τα αεραθλήματα, αντίστοιχος με τη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία στην Αρχαία Ολυμπία. Το κτήριο χρονολογείται περίπου από το 1928 και βρίσκεται σε αρκετά καλή κατάσταση. Χρειάζεται όμως μια ανακαίνιση, χωρίς ιδιαίτερα μεγάλο κόστος, ώστε να καταστεί πλήρως λειτουργικό. Στόχος μας είναι να φιλοξενεί κάθε χρόνο διεθνή συνέδρια αεραθλητισμού, εκπαιδευτικές δράσεις και επιστημονικές συναντήσεις, με συμμετοχές απ’ όλο τον κόσμο. Παράλληλα, πιστεύουμε ότι μπορεί να αναπτυχθεί ένας νέος θεματικός τουρισμός, ο αεραθλητικός και αεροπορικός τουρισμός, που θα συμβάλει στην τουριστική ανάπτυξη της περιοχής καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Πρόκειται για ένα έργο που δεν απαιτεί τεράστιους οικονομικούς πόρους. Δε μιλάμε για μια επένδυση εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Θα μπορούσε μάλιστα να υποστηριχθεί τόσο από την Περιφέρεια και την Πολιτεία, όσο και από ιδιώτες ή επιχειρήσεις της Κρήτης.
Ως εκλεγμένος αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Αεραθλητικής Ομοσπονδίας, μαζί με τους συνεργάτες μου από πολλές χώρες, μπορούμε να συμβάλουμε ώστε η Ακαδημία να αποκτήσει διεθνή αναγνώριση.
Στόχος μας είναι να φιλοξενούνται κάθε χρόνο, κυρίως τους μήνες Φεβρουάριο, Μάρτιο και Απρίλιο, αποστολές, εκπαιδευτικά προγράμματα και διεθνή συνέδρια. Η παραχώρηση του κτηρίου έγινε πριν από περίπου τέσσερα χρόνια και από τότε αναζητούμε τους απαραίτητους πόρους για την ανακαίνισή του. Μόλις ολοκληρωθούν οι εργασίες, δεσμεύομαι ότι θα φέρουμε εκπροσώπους απ’ όλο τον κόσμο για τα εγκαίνια της Ακαδημίας. Έτσι, η Αγία Γαλήνη θα αποκτήσει διεθνή προβολή, μέσα από τη σύνδεσή της με τον διαχρονικό μύθο του Δαίδαλου και του Ίκαρου. Παράλληλα, φιλοδοξούμε να καθιερώσουμε μια συμβολική “Φλόγα του Αεραθλητισμού”, αντίστοιχη με την Ολυμπιακή Φλόγα. Η φλόγα αυτή θα ξεκινά από την Αγία Γαλήνη και θα μεταφέρεται στις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις αεραθλητισμού, προβάλλοντας όχι μόνο την Κρήτη αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα σε παγκόσμιο επίπεδο».
