Μπροστά σε έναν δυσεπίλυτο γρίφο βρίσκονται οι αστυνομικές αρχές που αναζητούν την ταυτότητα του θύματος, η σορός του οποίου εντοπίστηκε μέσα σε βαλίτσα σε δύσβατη δασική περιοχή, στη Χαλκιδική.
Συγκλονιστικές λεπτομέρειες για τη σορό που εντοπίστηκε σε αποσύνθεση μέσα σε μία βαλίτσα, στο δάσος στο Πευκοχώρι στη Χαλκιδική στις 26 Φεβρουαρίου 2026, φέρνει στην επιφάνεια το «Φως στο Τούνελ».
Η σορός ήταν κλεισμένη ερμητικά σε πλαστική σακούλα σκουπιδιών, δεμένη με πλαστική ταινία συσκευασίας και τυλιγμένη σε κουβέρτα
Το πυκνό δάσος στο Πευκοχώρι Χαλκιδικής έκρυβε για άγνωστο χρονικό διάστημα ένα αποτρόπαιο μυστικό, το οποίο αποκαλύφθηκε τυχαία κατά τη διάρκεια εργασιών καθαρισμού.
Μια μικροκαμωμένη γυναίκα βρέθηκε δολοφονημένη, τοποθετημένη μέσα σε μια κόκκινη βαλίτσα. Σύμφωνα με όσα αποκάλυψε η εκπομπή η σορός ήταν κλεισμένη ερμητικά σε πλαστική σακούλα σκουπιδιών, δεμένη με πλαστική ταινία συσκευασίας και τυλιγμένη σε κουβέρτα. Μια φαρδιά μαύρη μπλούζα και μια χρυσή βέρα στο δεξί χέρι, τα μόνα στοιχεία στο σκοτεινό γρίφο.
Ο Γιώργος Τσιρκούδης, πρόεδρος της κοινότητας και εκείνος που εντόπισε την σορό, μίλησε στην κάμερα της εκπομπής για το πώς εντόπισε τη σορό.
«Είναι περίπου δύο χιλιόμετρα από το Πευκοχώρι. Τη σορό τη βρήκα στις 26 Φεβρουαρίου, όμως κανείς δεν μπορεί να πει πότε ακριβώς μεταφέρθηκε εκεί. Το καλοκαίρι στην περιοχή υπάρχει αρκετός κόσμος με beach bars σε απόσταση 200 μέτρων . Το χειμώνα όμως δύσκολα βλέπεις άνθρωπο. Υπάρχει μόνο ένας μικρός οικισμός με ένα φύλακα. Η βλάστηση είναι πυκνή και το σημείο είναι δύσβατο και ερημικό. Ειδικά αν την πέταξαν τους χειμερινούς μήνες θα ήταν εύκολο να μην γίνουν αντιληπτοί».
Χαλκιδική: «Φορούσε βέρα – Πρέπει να είναι γυναίκα»
Αδυνατεί ακόμα να πιστέψει ότι εκεί, στη βαλίτσα ανάμεσα σε βάτα και απορρίμματα, βρισκόταν κρυμμένος ένας νεκρός άνθρωπος. «Όταν το βρήκα, δεν πήγε το μυαλό μου σε άνθρωπο».
Δηλώνει βέβαιος πως εκείνος που κρύβεται πίσω από όλα αυτά ήξερε καλά τι έκανε και γνώριζε την περιοχή που θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα θαμμένο το μυστικό του.
«Τα οστά βρέθηκαν σε παράδρομο. Κάποιος που τα άφησε εδώ γνώριζε την περιοχή. Δεν μπορεί κάποιος ξεκάρφωτος να έρθει και να πετάξει κάτι εδώ πέρα, έχει ξανάρθει σε αυτό το μέρος. Βλέπετε πόσο πυκνή είναι η βλάστηση. Να έρθω να κάνω τι εδώ μέσα; δεν μπαίνει άνθρωπος εδώ. Βλέπετε πως είναι. Αυτή η περιοχή έτυχε, επειδή είναι δασική, να καθαριστεί. Αν δεν καθαριζόταν δεν πιστεύω ότι θα βρισκόταν ποτέ. Ήταν σε μια βαλίτσα μέσα. Με τις εργασίες που έγιναν έτυχε να ανοίξει η βαλίτσα και να βγουν αυτά έξω στην επιφάνεια. Σε ένα τέτοιο δύσβατο μέρος πώς να δεις τη βαλίτσα. Ποιος να πάει να την ανοίξει να δει τι έχει μέσα;».
Όπως αποκαλύπτει, ο τρόπος που είχαν τυλίξει τη σορό, του έδειξε προετοιμασία και οργάνωση. Προκάλεσε την περιέργεια του. «Ήταν τυλιγμένο μέσα σε σακούλες, μέσα σε κουβέρτα και ήταν κλειστά. Εγώ επειδή ασχολούμαι με το κυνήγι και τα ζώα κατέβηκα να δω τι είναι. Στην αρχή σκέφτηκα ότι είναι ζώο».
Όμως η εικόνα που αντίκρισε στη συνέχεια τον πάγωσε. «Είδα το χέρι. Φορούσε και βέρα. Πρέπει να είναι γυναίκα».
Σύμφωνα με τις πληροφορίες του «Τούνελ», η σορός βρέθηκε σε μία κόκκινη πάνινη βαλίτσα, μέσα σε μία νάιλον σακούλα σκουπιδιών δεμένη σφικτά με ταινία.
Πάνω της βρέθηκε μία καφέ μάλλινη κουβέρτα και ένα λεπτό γαλάζιο παπλωματάκι. Η γυναίκα εκτιμάται πως είναι 40-55 ετών, 1.55-1.62μ., και είχε μακριά μαλλιά.
Φορούσε μία βέρα, η οποία δεν είχε εσωτερική χάραξη, και μία μόνο μαύρη μπλούζα ενώ δεν βρέθηκαν τα εσώρουχά της. Παράλληλα, βρέθηκε με χαρτιά στο στόμα ενώ δεν έχει εξακριβωθεί ο ακριβής χρόνος θανάτου, ο οποίος εκτιμάται τουλάχιστον 4 μήνες πριν.
«Έψαχνα το πηγάδι και βρήκα τη βαλίτσα»
«Στο σημείο αυτό, καθώς ερχόμουν, είδα τις σακούλες όπου βρισκόταν το σώμα. Λίγο πιο δίπλα, κοντά σε εκείνον τον κορμό, ήταν η βαλίτσα, ενώ το μπλε κομμάτι που βλέπετε —σαν κουβέρτα— βρισκόταν επίσης μέσα στη βαλίτσα», λέει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της κοινότητας, Γιώργος Τσιρκούδης, λίγα μόλις μέτρα από το σημείο όπου εντόπισε το μακάβριο μυστικό στο δάσος του Πευκοχωρίου Χαλκιδικής.
Δείχνει ένα δεύτερο σημείο που έχουν οριοθετήσει οι Αρχές στο δάσος, με την ειδική κόκκινη κορδέλα που ενδεχομένως εκεί να εντόπισαν και κάποιο άλλο στοιχείο.
«Ακόμα κι αν προσπαθήσω να το περιγράψω, δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο πυκνή ήταν η βλάστηση. Ήταν σαν ζούγκλα. Όταν τα παιδιά που καθάριζαν τελείωσαν τη δουλειά, πραγματικά δεν πίστευα πόσο καθαρά το είχαν αφήσει. Δεν υπήρχε έντονη μυρωδιά, γιατί εκτός από το ότι η σορός ήταν μέσα σε σακούλες, ήταν τυλιγμένη με κουβέρτα και τοποθετημένη σε βαλίτσα. Επιπλέον, βρισκόταν σε προχωρημένη αποσύνθεση, σχεδόν σε μορφή οστών. Μόνο το χέρι ήταν σε κάπως καλύτερη κατάσταση.
»Εδώ υπήρχαν σκουπίδια και ίσως για αυτό πέταξαν τη βαλίτσα με τη σορό σε αυτό το σημείο. Πιθανόν το μηχάνημα που καθάριζε την περιοχή να την πήρε και να την μετέφερε».
Όπως αναφέρει στην κάμερα της εκπομπής ο κ. Τσιρκούδης, πρόκειται για ένα ιδιαίτερα απομονωμένο σημείο, στο οποίο σπάνια πηγαίνει κάποιος, πέρα από κυνηγούς, ανθρώπους που κόβουν ξύλα ή μαζεύουν μανιτάρια, καθώς και τον φύλακα κατά τη διάρκεια του χειμώνα ενός οικισμού θερινών κατοικιών.
Τα συνεργεία του δασαρχείου καθάριζαν το δάσος ενόψει αντιπυρικής περιόδου και του είπαν να ελέγξει ένα παλιό ανοικτό πηγάδι.
«Έψαχνα το πηγάδι και τελικά εκεί κοντά εντόπισα το πτώμα. Έψαχνα οτιδήποτε έμοιαζε με μικρό λοφίσκο ή σημείο με πεταμένα αντικείμενα, όπως εκείνο το σημείο. Γι’ αυτό και καθώς περνούσα, έδωσα ιδιαίτερη προσοχή στη βαλίτσα όταν την είδα».
«Το μηχάνημα του δασαρχείου μετακίνησε τη βαλίτσα»
«Στο σημείο όπου βρισκόμαστε, τον χειμώνα δεν υπάρχει τίποτα. Η βλάστηση εδώ ήταν τόσο πυκνή που δεν μπορούσε κανείς να περπατήσει. Αν δεν είχαν γίνει αυτές οι εργασίες καθαρισμού, τα οστά δεν θα είχαν εντοπιστεί ποτέ. Φανταστείτε ότι λίγες ημέρες πριν τα βρω, βρισκόμουν εδώ, κυνηγώντας με τα σκυλιά μου. Δεν είχαμε εντοπίσει απολύτως τίποτα, γιατί ούτε τα σκυλιά μπορούσαν να πλησιάσουν εξαιτίας της βλάστησης. Δεν μπορούσαν καν να μυρίσουν τη σορό. Η αστυνομία οριοθέτησε αμέσως το σημείο όπου εντοπίσαμε τα ευρήματα», αναφέρει χαρακτηριστικά, ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας, Γιώργος Τσιρκούδης.
Στη συνέχεια περιγράφει το χρονικό της ανακάλυψης του πτώματος.
«Έβρεχε τέσσερις με πέντε ημέρες συνεχόμενα και τα συνεργεία δεν είχαν προλάβει να καθαρίσουν το συγκεκριμένο σημείο. Μόλις σταμάτησαν οι βροχές, καθάρισαν τον χώρο όπως τον βλέπετε σήμερα. Ένα παιδί μού είχε πει ότι είχε δει και ένα πηγάδι και μου πρότεινε να το ελέγξω, μήπως είναι επικίνδυνο και χρειάζεται να καλυφθεί για να μην πέσει κάποιος μέσα. Επιστρέφοντας από τον δρόμο προς τα εδώ, είδα αυτό το μακάβριο θέαμα. Πλησίασα και είδα μια σακούλα και δίπλα μια βαλίτσα με κουβέρτες και άλλες σκισμένες σακούλες τριγύρω. Πάνω στα οστά είδα άσπρα “μαλλιά”, αλλά τελικά ήταν από την κουβέρτα. Αναρωτήθηκα τι μπορεί να είναι αυτό. Πήρα ένα ξύλο και άρχισα να σκαλίζω τη σακούλα. Τότε είδα ένα χέρι με μια βέρα, από την οποία ελπίζω να μπορέσουν να βρουν κάποιο στοιχείο. Μου φάνηκε επίσης ότι φορούσε κάτι σαν γυναικείο ρούχο, χοντρό, με φαρδιά μανίκια. Από αυτό, αλλά και από τη μορφή του χεριού, σκέφτηκα πως το πτώμα πιθανότατα άνηκε σε γυναίκα», λέει εμφανώς συγκλονισμένος.
Όπως προσθέτει, μέσα σε πέντε λεπτά επικοινώνησε με έναν φίλο του αστυνομικό, ο οποίος τον προέτρεψε να καλέσει το 100. Οι αστυνομικοί έφτασαν αμέσως στο σημείο και οριοθέτησαν τον χώρο, μέχρι να φτάσει ο ιατροδικαστής.
«Η βαλίτσα ήταν ορθάνοιχτη και μέσα υπήρχαν κάποιες κουβέρτες τυλιγμένες. Αν υπήρχε κάτι άλλο, δεν το γνωρίζω γιατί δεν πείραξα τίποτα. Πιθανότατα το πτώμα βρισκόταν μέσα στη βαλίτσα και, όταν τα συνεργεία καθάριζαν με τα μηχανήματα –τους καταστροφείς που διαλύουν ακόμη και ολόκληρα πεύκα- διασκορπίστηκε. Αυτά τα μηχανήματα κάνουν τα ξύλα σκόνη, οπότε αν υπήρχαν κι άλλα οστά, είναι πιθανό να τα διέλυσαν. Το σίγουρο είναι ότι το πτώμα ήταν πολύ καλά τυλιγμένο με ταινίες, μέσα σε σακούλες, μέσα σε κουβέρτα και τελικά μέσα στη βαλίτσα, κάτι που δείχνει ότι πρόκειται για μια μελετημένη πράξη. Πιστεύω πως όποιος το έκανε, το έκανε αλλού και ήρθε εδώ απλώς για να το ξεφορτωθεί, αλλά γνώριζε καλά την περιοχή. Είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση και σκέφτομαι πως ίσως μόνο μέσω DNA μπορέσουν να διαπιστώσουν αν πρόκειται για κάποιον από τους αγνοούμενους στην Ελλάδα», καταλήγει.
«Όταν καθαρίζαμε εμείς η βαλίτσα ήταν κλειστή»
Το «Τούνελ», εντόπισε τους εργάτες που καθάριζαν εκείνη την ημέρα το δάσος του Πευκοχωρίου, όπου βρέθηκε η βαλίτσα με τη σορό, της γυναίκας όπως όλα δείχνουν.
«Η περιοχή ήταν ιδιαίτερα πυκνόφυτη και γινόταν καθαρισμός για αντιπυρικούς λόγους. Υπήρχαν πολλά σκουπίδια, μπάζα και διάφορα πεταμένα αντικείμενα, τα οποία ήρθαν σε κοινή θέα καθώς προχωρούσαμε στον καθαρισμό», ανέφερε ένας από τους εργάτες του συνεργείου.
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της κοινότητας Πευκοχωρίου, Γιώργο Τσιρκούδη, είδε για λίγο τους εργάτες στο αστυνομικό τμήμα, όπου είχαν μεταβεί για να δώσουν κατάθεση, χωρίς όμως να έχουν καταλάβει ακριβώς τι είχε συμβεί.
Ένας ακόμη εργάτης δήλωσε στην εκπομπή ότι δεν κατάλαβαν τι συνέβη.
«Εμείς κόβουμε τη βλάστηση και την αφήνουμε περίπου έτσι όπως τη βλέπετε. Αργότερα ενημερωθήκαμε για το τι είχε συμβεί, γιατί εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε αντιληφθεί κάτι. Τη βαλίτσα την είχαμε δει κλειστή αλλά δεν δώσαμε σημασία, καθώς θεωρήσαμε ότι ήταν απλώς μία ακόμη πεταμένη βαλίτσα μέσα στο δάσος, όπως τόσα άλλα σκουπίδια για τα οποία είχαμε ήδη ενημερώσει το Δασαρχείο.
»Πάντως δεν άνοιξε από το μηχάνημα, γιατί εγώ το χειριζόμουν και την είδα. Ίσως να την άνοιξε κάποιο ζώο αργότερα. Εμείς συνεχίσαμε κανονικά τις εργασίες μας προς ένα χαμηλότερο σημείο και, μετά από μερικές ημέρες, ήρθε ο πρόεδρος για να δει την πορεία των εργασιών και τον χώρο και τότε βρήκε αυτό που βρήκε», κατέληξε.
«Η βαλίτσα αν ερευνηθεί σωστά μπορεί να ”δείξει” τον δράστη»
Το «Τούνελ», στην προσπάθειά του να φωτίσει τον δυσεπίλυτο γρίφο με το μακάβριο εύρημα της σορού σε βαλίτσα στο δάσος του Πευκοχωρίου, επικοινώνησε και με τον γενετιστή – μοριακό βιολόγο Γιώργο Φιτσιάλο.
«Πρόκειται, κατά πάσα πιθανότητα, για εγκληματική ενέργεια. Δεν βρίσκεται τυχαία ένας άνθρωπος ή μέρος του σώματός του μέσα σε μια βαλίτσα. Η ταυτοποίηση θα γίνει γενετικά. Θα ληφθεί ένα μικρό δείγμα από το σώμα, είτε σάρκα είτε οστό είτε οποιοδήποτε άλλο υλικό μπορεί να αξιοποιηθεί, και θα δημιουργηθεί το γενετικό προφίλ. Με αυτόν τον τρόπο θα εξακριβωθεί αν πρόκειται για άνδρα ή γυναίκα, ενώ θα διερευνηθεί και η πιθανότητα εντοπισμού συγγενών, ώστε τελικά να προκύψει η ταυτότητα του ατόμου».
Παράλληλα, τονίζει ότι η βαλίτσα θα πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο ως πειστήριο. Από τη στιγμή που βρέθηκε αρχικά κλειστή, είναι απαραίτητο να γίνουν δειγματοληψίες από το εσωτερικό της, ώστε να εξεταστεί αν υπάρχει γενετικό υλικό από τους εμπλεκόμενους.
«Αν οι σακούλες μέσα στις οποίες βρέθηκαν τα οστά ήταν καλά δεμένες, τότε αυτό θα αποτελέσει το πιο σημαντικό σημείο δειγματοληψίας. Ο λόγος είναι ότι για να δέσουμε μια σακούλα ασκούμε δύναμη και τριβή, παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα μεταφοράς γενετικού υλικού. Συνεπώς, πρόκειται για σημεία πιο πλούσια σε DNA. Βέβαια, και το εξωτερικό της βαλίτσας, ιδιαίτερα στα σημεία κλεισίματος, θα μπορούσε να δώσει στοιχεία.
»Ωστόσο, διατηρούμε επιφυλάξεις, καθώς δεν γνωρίζουμε για πόσο χρονικό διάστημα το συγκεκριμένο πειστήριο ήταν εκτεθειμένο σε δυσμενείς συνθήκες. Δεν ξέρουμε πότε ακριβώς εναποτέθηκε στο σημείο όπου βρέθηκε. Έχουμε πολλά παραδείγματα εγκληματικών ενεργειών όπου ένα πειστήριο εντοπίζεται σε ένα σημείο μόλις έχει μεταφερθεί εκεί, ενώ για μήνες βρισκόταν αλλού».
Όπως εξηγεί, η ταυτότητα των δραστών θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το γενετικό υλικό που ενδεχομένως έχουν αφήσει στο εσωτερικό της βαλίτσας, από το πώς αυτό έχει επηρεαστεί από τις καιρικές συνθήκες στο πέρασμα του χρόνου, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο το πειστήριο θα μεταφερθεί και θα εξεταστεί στα εργαστήρια.
«Όταν όλες οι διαθέσιμες πληροφορίες έρθουν στο φως, θα αρχίσουμε να βλέπουμε το παζλ να συμπληρώνεται. Θα διαπιστωθεί αρχικά αν τα κάτω άκρα του θύματος έλειπαν εξαρχής ή αν, για κάποιο λόγο, η βαλίτσα άνοιξε στη συνέχεια και καταστράφηκαν, ακόμη και από ζώα. Πρέπει, όμως, να γίνει ενδελεχής έρευνα, γιατί μόνο τότε θα καταλάβουμε τι πραγματικά έχει συμβεί», κατέληξε.