Γράφει η Μαρία Ορφανάκη
Κλαίω για τις εικόνες που βλέπω στα ΜΜΕ. Τις καμένες περιουσίες. Τα καμένα σπίτια. Τα καμμένα συτοκίνητα. Τα αβοήθητα ζώα.
Κλαίω για τις ζωές που “έφυγαν” βιώνοντας έναν “βίαιο” θάνατο. Για εκείνους που αγκάλιασαν τα παιδιά τους ξέροντας ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο για εκείνα. Μόνο να τους κρατούν το χέρι για το μεγάλο ταξίδι.
Κλαίω για όλες τς μάνες που αναζητούν ένα σημάδι, μια ελπίδα για να σφίξουν το παιδί τους στην αγκαλιά τους. Που παρακαλούν το Θεό να ακούσουν ξανά τη φωνή τους.
Κλαίω για τους γονείς που περιμένουν να αναγνωριστεί η σωρός του παιδιού τους τουλάχιστον για να το θάψουν.
Κλαίω για τη μαύρη μας μοίρα σαν κράτος. Κλαίω για όσους δεν αναλαμβάνουν πολιτική ευθύνη για τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν.
Μα πιο πολύ από όλα κλαίω για τη μάνα που έχασε τα δυο παιδιά της κι τον άντρα της. Που έχασε τα πάντα… και θα έχει μια ζωή την απορία “Εγώ γιατί δεν είμαι μαζί τους; Εγώ γιατί δεν ήμουν εκεί;” Που είχε τη δύναμη να πει σε όλους τους γονείς να αγκαλίαζουμε ταπαιδιά μας!
Αυτές τις σκέψεις έκανα χθες το βράδυ και με δάκρυα στα μάτια έτρεξα στο δωμάτιο των παιδιών μου για να τις δω…να δω αν είναι καλά. Και ένιωσα τυχερή που τις βλέπω να κοιμούνται. Και ένιωσα τυχερή που θα τις δω να μεγαλώνουν…Και ένιωσα ενοχές για τη δική μου τύχη…
– “Τι έπαθες μανούλα;”
– “Τίποτα αγάπη μου….μια κυρία μου είπε να σας αγκαλιάζω …κ εγώ σήμερα ξέχασα”!